Unnið hefur verið í grunninum í gær og í dag að fullum krafti.
Eins og svo oft áður finnst manni vinnan vera minni en hún er.
Þegar við byrjuðum að grafa komum við strax niður á jökulleir sem mér fannst eins og við gætum notað. Þegar betur var að gáð voru klappir sérstaklega vestanmegin sem þurftu að taka og til viðbótar var pabbi ekki sáttur við leirinn og tengdó fjarlægði hann. Úttektaraðili vildi að klappir yrðu fjarlægðar þannig að púðinn yrði um 50 cm. Sem sagt púði yfir öllu.
Mér lýst í sjálfu sér mjög vel á það en væntingarnar voru greinilega pínu skrýtnar eða þannig. Stundum er þetta svona, greiddi veðmálsskuldina við pabba en bílafjöldi er kominn langt fram úr veðmálstölum. :(
Maður verður strax var við það í upphafi verksins hversu mikilvægt það er að vera með rétta aðila sem maður treystir í þessu en Smári hefur sýnt snilli sýna á tækjunum, Loftorka sent bíla og tæki og Pabbi að mæla þetta allt út og taka ákvarðanir. Í raun er grunnurinn það verk sem mér kveið mest fyrir einfaldlega vegna óvissunar, heyrt margar sögur um hræðileg mál tengd grunnum. Strax og Smári tók málið að sér fann ég mikinn léttir því tilfinninginn er að manni finnst maður þurfa að standa yfir ókunnugum mönnum í þessu ef maður getur ekki treyst þeim. Ekki þar með sagt að tilfinningin eigi rétt á sér en engu að síður er hún til staðar.
Frábært mál núna þarf að moka inn og þjappa púðann.
Ætli fíni vinnuskúrinn verði svo ekki færður uppeftir tengdur o.fl., nágrannar mínir hér á Bakkastöðum verða nú fegnir að losna við hann frá bílskúrnum. Annað mál þar sem bjartsýnin réð ferðinni hélt hann myndi standi í 2 - 4 vikur en hann hefur staðið í allan vetur.